Wojciech Fangor, BEZ TYTUŁU, 1965

55,0 x 36,0cm - tusz pędzel, spray, papier

sygn. oł. p.d.: Fangor 65

sygn. oł. na odwr. śr. g.: Fangor 65 | black spray P.I.S. | 56 x 36, p.g.: I [w kółku]

Na odwr. opr. nalepka Galerii Grafiki i Plakatu w Warszawie.

 

Strefę przed płótnem, która jest jego polem działania, Fangor nazywa „P.I.S.” (ang. ”Positive Illusory Space” – „Pozytywna Przestrzeń Iluzyjna”). „P.I.S.” jest przeciwieństwem „N.I.S.” (ang. ”Negative Illusory Space” – „Negatywna Przestrzeń Iluzyjna”) z tradycyjnej perspektywy, kiedy to widz pozostaje stosunkowo daleko od doświadczenia przestrzennego, które ma miejsce na płaszczyźnie obrazu albo za nią. W „P.I.S.” przestrzeń wirtualna obiektu sztuki i przestrzeń rzeczywista obiektu postrzegającego nakładają się na siebie. Stąd też widz doświadcza aktywowanego uwrażliwionego continuum przestrzennego, które pochłania jego całe istnienie.

Margit Rowell, Fangor, The Solomon R. Guggenheim Museum, New York, 1970, s. 12 (cyt. za: Wojciech Fangor. Spectra Art. Space Masters. Wystawa prac Wojciecha Fangora z kolekcji Anny i Jerzego Staraków, Fundacja Rodziny Staraków, Spectra Art Space, Warszawa 2015, s. nlb. (glosa do obrazu IS 12)

 

♣ do wylicytowanej ceny oprócz innych kosztów zostanie doliczona opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 roku - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Wojciech Fangor (Warszawa 1922 - Warszawa 2015) uczył się malarstwa u Tadeusza Pruszkowskiego i Felicjana Szczęsnego-Kowarskiego (1940-44). W 1946 uzyskał dyplom w ASP w Warszawie. W 1954-62 był docentem na Wydziale Grafiki tej uczelni. Uczestniczył w oficjalnym życiu artystycznym okresu socrealizmu jako malarz i grafik-plakacista. W malarstwie niekiedy stosował przerysowania na granicy zamierzonej karykatury („Postaci“, 1950). W plakatach filmowych operował metaforą i syntetycznym znakiem malarskim w sposób odbiegający od doktryny socrealizmu („Silniejsi od nocy“, 1955), stając się współtwórcą tzw. polskiej szkoły plakatu. Współpracował też z architektami, m.in. ze Stanisławem Zamecznikiem, z którym stworzył w 1958 „Studium przestrzeni“, pierwsze polskie environment, które bazowało na jego obrazach optycznych. W 1961 wyjechał z Polski, początkowo do Wiednia, potem do Waszyngtonu (1962), Paryża (1962-1964), Berlina Zachodniego (1964-1965) i Anglii (1965-1966). W 1966 osiedlił się na stałe w Stanach Zjednoczonych, gdzie wykładał na Fairleigh Dickinson University w Madison (1966-1983) i na Wydziale Architektury Harvard University w Cambridge, Massachussets (1967-1968). W 1978 otrzymał nagrodę Fundacji Jurzykowskiego. W 1989 przeniósł się do Santa Fe w stanie Nowy Meksyk, a od lat 90. zamieszkał w Polsce.

Zmarł w Warszawie 25 października 2015 r.