Portret Alaina de la Horbe jako dziecka
Wykonany w 1919 roku
Olej na płótnie
Wymiary: 41 × 33 cm, 43 x 62 cm (z oprawą)
Sygnowany i datowany w prawym dolnym rogu: „W. Terlikowski 19”.
Proweniencja:
Dawna kolekcja pana Alaina de la Horbe
Następnie drogą dziedziczenia do obecnego właściciela
Kolekcja prywatna, Paryż
Przedstawione dziecko to malarz Alain de la Horbe, który dobrze znał Terlikowskiego.
Alain de la Horbe poświęcił Terlikowskiemu jeden z rozdziałów i opisał powstanie swojego portretu w książce „Mémoires d’Outres-Tubes”, Éditions Mont Pagnote, 1978.
„Zanim ja namalowałem jego portret, on namalował mój w 1919 roku.
Nie byłem wysoki. Nazywał mnie Ali-Baba — imieniem bardziej swojskim niż
Alain dla tego paryskiego Polaka. Zanim osiadł w Paryżu, gdzie moi
rodzice poznali go w 1913 roku podczas wydarzenia dobroczynnego,
objechał świat. Mówiono, że w wieku 14 lat uciekł z domu z kilkoma
marynarzami z Wisły, nad której brzegiem mieszkał z rodzicami
oraz licznym rodzeństwem. Sprowadzony z powrotem do rodziny, kilka lat
później zrobił to ponownie. Tym razem już na dobre.
Był wielkim dowcipnisiem, a w jego opowieściach trudno było odróżnić
prawdę od zmyślenia. Twierdził, że podróżował — często pieszo
— przez Europę, nocując w domach publicznych, gdzie znajdował dach
nad głową, wyżywienie i wszystko inne, płacąc za pobyt portretami
tamtejszych pań.
Osiadłszy w Paryżu, mieszkał w małym, podupadłym mieszkaniu przy rue
de la Grande Chaumière, żonaty z Polką, która twierdziła, że jest
Żydówką, choć na to nie wyglądała; był ojcem dwóch chłopców: Włodka
(1907) i Tiki (1909). Po 1914 roku miał pracownię przy rue des
Petits-Champs. W 1918 roku w ciągu kilku dni stracił najstarszego syna
z powodu grypy hiszpanki i był nieutulony w żalu.
W kolejnych latach, około 1921 roku, zakochał się od pierwszego
wejrzenia w Jeanne, córce polityka Georges’a Leygues’a, która była żoną
Amerykanina. Oboje rozwiedli się, aby móc się pobrać.
Pamiętam, jak spotkałem go w 1927 roku przy drodze, gdy malował, podczas
gdy jechaliśmy na rowerach z kilkoma kolegami ze szkoły i moją matką
w okolicach Nicei. Spotkałem go ponownie w Paryżu w 1931 roku, kiedy
byłem w klasie première w Lycée Louis-le-Grand.”
Fragment, s. 67–68.
Włodzimierz Terlikowski (Vladimir de Terlikowski) – polski malarz związany ze środowiskiem École de Paris. Od ok. 1911 roku mieszkał na stałe w Paryżu, dużo podróżował, malował pejzaże (m.in. bretońskie i francuskie), martwe natury oraz portrety. Jego znakiem rozpoznawczym stała się gęsta, „szpachlowa” materia malarska i żywa, kontrastowa kolorystyka. Wystawiał m.in. w Paryżu, a także w Wenecji, Brukseli i w Polsce.
