Upaniszady: Czhandogja, Kena, Katha, Brihadaranjaka, Iśa, Paramahansa, Kaiwalja, Nrisimha; przeł. St. Michalski - Iwieński / Warszawa 1924 / Wyd. Ultima Thule / oprawa wydawnicza miękka / s. ( XV) 119 / czarno - biała ilustracja; winiety / stan bardzo dobry-; drobne przybrudzenia na okładkach; zadarcia na krawędziach; gdzieniegdzie drobne przybrudzenia; zapisy ołówkiem; poluzowane składki; s. XV poluzowana; s. 16 poluzowana
Wyd. II, dopełnione i uzupełnione.
Upaniszady są w pewnym sensie kontynuacją literatury wedyjskiej i podobnie jak ona nie poddają się dokładnemu datowaniu. Okres powstania najstarszych z nich pozostaje w znacznej mierze niejasny; mieści się między epoką Wed a pojawieniem się buddyzmu. Jeśli jednak przyjąć orientacyjne ramy czasowe, można wskazać lata 1500–800 p.n.e. Określenie kolejności poszczególnych Upaniszad jest nieco prostsze, gdyż teksty późniejsze nawiązują do wcześniejszych. Należy jednak pamiętać, że niemal każda z nich ma budowę warstwową i łączy partie powstałe w różnych okresach. Badacze zaliczają do najstarszych rozbudowane Upaniszady pisane prozą, Brihadaranjakę i Czhandogję. Następnie wymienia się kolejne teksty prozatorskie, Taittiriję, Aitareję i Kauszitaki. Osobną grupę stanowią utwory wierszowane, Kena, Kathaka, Iśa, Śwetaszwatara, Mundaka i Mahanarajana. Do późniejszej fazy należą Praśna, Maitrajanija oraz Mandukja. Pozostałe Upaniszady związane z Atharwawedą powstały w przeważającej części znacznie później.
Upaniszady, jako swoisty „dodatek” do klasycznej literatury wedyjskiej, rozwijają zawarte w niej myśli, podejmując zagadnienia filozofii, medytacji i świadomości.



