Leonor Fini (1907-1996),
Praca z cyklu: Sułtanki i czarodziejki z
tysiąca i jednej nocy
Rok: 1976
Serigrafia barwna
Sygnowana ołówkiem w prawym dolnym rogu i oznaczona numerem 191/275
Wymiary: 52,5 x 71 cm, 73 x 93 cm (z oprawą)
Praca oprawiona
Certyfikat autentyczności
Pracę można zobaczyć w galerii Quintessence: Tarnów, Plac Rybny 2
Tourmente et force des coeurs — Udręka i siła
serc
Ten tytuł najpewniej nie jest tytułem jednej konkretnej baśni,
tylko autorską kompilacją imion/postaci z Historii Ganema, syna
Abou Aibou. W wersji Gallanda Force de cœurs to siostra Ganema, a
Tourmente to ukochana/faworyta kalifa, z którą splata się jego
los. Sam Ganem, młody kupiec z Damaszku, trafia do Bagdadu, gdzie
przez niezwykły zbieg okoliczności spotyka ukrywaną kobietę
należącą do haremu kalifa. Między nimi rodzi się uczucie, ale
nie jest to historia łatwej miłości: bohater zostaje oskarżony,
ścigany, zmuszony do ucieczki, a jego matka i siostra ponoszą
ciężkie konsekwencje. Opowieść łączy romans, nieszczęście,
rodzinne cierpienie i w końcu oczyszczenie z winy.
Leonor Fini (1907-1996) – argentyńska malarka surrealistyczna
pochodzenia włoskiego. Urodziła się w Buenos Aires w Argentynie,
wychowywała się w Trieście we Włoszech. W wieku 17 lat przeniosła się do
Mediolanu, a następnie do Paryża. Tam poznała: Paula Éluarda, Maxa
Ernsta, Georges’a Bataille’a, Henri Cartier-Bressona, Pabla Picasso,
André Pieyre de Mandiargues oraz Salvadora Dalí i jego żonę Galę.
Podróżowała po Europie samochodem Cartier-Bressona, który w czasie
jednej z takich podróży wykonał słynne zdjęcie Fini nago w basenie.
Zdjęcie to sprzedano w 2007 za 305 000 dolarów (co jest ceną rekordową
za jego pracę). Malowała portrety Jeana Geneta, Anny Magnani, Jacques’a
Audiberti, Alidy Valli, Jeana Schlumbergera (projektant biżuterii) i
Suzanne Flon, jak również wielu innych znanych celebrytów Paryża.
Mimo bliskich związków z kręgiem surrealistów, sama nie uważała się za
jedną z nich. Jednak jej prace wystawiano często razem z dziełami
surrealistów. Jej obrazy są bardzo osobiste i symboliczne, czasem nieco
teatralne. Widać w nich fascynację kobiecym ciałem i seksualnością.
Podczas pracy dla Elsy Schiaparelli zaprojektowała flakon perfum
Shocking, który stał się standardowym produktem firmy Schiaparelli.
Projektowała też kostiumy i dekoracje dla teatru, baletu i opery.
Zaprojektowała kostiumy do filmów Renato Castellani – Romeo i Julia
(1954) i Johna Hustona Walk with Love and Death (1968). Była raz
zamężna, na krótko, z Fedrico Venezianim. Od 1941 roku była związana z
włoskim arystokratą, byłym konsulem w Monako Stanislao Leprim, który pod
jej wpływem zajął się malarstwem surrealistycznym. Od 1952 roku Fini
związała się z polskim pisarzem i publicystą Konstantym Jeleńskim. Od
tego roku aż do śmierci Lepriego (1980) i Jeleńskiego (1987), mieszkali
razem we troje w domu w Paryżu, prowadząc intensywne życie towarzyskie i
obracając się wśród bohemy artystycznej. Wszyscy troje byli biseksualni
i prowadzili także dość swobodne życie seksualne, wchodząc w zewnętrzne
związki. Za namową Jeleńskiego Fini udostępniła Galerii Lambert
(pomysłodawcą i założycielem był Kazimierz Romanowicz) listę adresów
marszandów, kolekcjonerów, snobów i bywalców salonów oraz krytyków
sztuki.
