Litografia, papier pergaminowy Marais, 36 x 27 cm w świetle passe – partout o wym. 47 x 38 cm;
Wydawca: Henri Paul Jonquières; wykonano: Atelier Duval;
typografia: Priester Feres.
Prezentowana
litografia pochodzi z jedynej w historii publikacji tych 40 rysunków
Picassa w 1957 r. za zgodą Dory Maar i dzięki udostępnieniu wydawcy
(Henri Paul Jonquières) jedynego jej egzemplarza z tymi rysunkami. Nie
jest znana dalsza historia oryginału tego portfolio po śmierci Dory Maar
w 1997 r.
Picasso, po ukazaniu się wydania cyklu 31
rycin do tekstów Buffona w 1942 r. przyniósł w 1943 r. swojej
ukochanej, surrealistycznej fotografce i malarce Dorze Maar, egzemplarz
Histoire naturelle. Będąc w jej pracowni, ozdobił marginesy tego cyklu
grafik ludzkimi głowami, zwierzętami i fantastycznymi stworzeniami, z
samą Dorą Maar, jako kobietą-ptakiem sfinksem na stronie tytułowej.
Darując jej ten egzemplarz napisał dedykację: „per Dora Maar tan
rebufona!” (dla Dory Maar taka ładna!), która jest grą słów nawiązującą
do nazwiska Buffon i katalońskiego słowa „ładna- bufo”.
Na ostatniej stronie portfolio Picasso akwarelą (patrz zdjęcie) napisał oświadczenie o treści:
„Wszystkie rysunki w tej książce zostały wykonane w niedzielę 24 stycznia 1943 roku po południu w Paryżu przy 6 rue de Savoie”.
Dora Maar (1907 -1997)
wł. Henriette Theodora Markovitch — pół Chorwatka, pół Francuzka. Córka
architekt a z Zagrzebia i właścicielki butiku z Cognac. Po 16 latach
spędzonych w Buenos Aires wróciła do rodzinnego Paryża, by uczyć się
fotografii w szkole ENS Louis-Lumière oraz malarstwa w słynnej Académie
Julian. To tu w 1930 roku zmieniła swoje prawdziwe imię i nazwisko na
pseudonim Dora Maar, który odtąd będzie jej znakiem rozpoznawczym. W
1935 roku Dora poznała Pabla Picassa — jej największą miłość i, jak się
później okaże, największą tragedię jej życia. Poznali się w kawiarni Les
Deux Magots. Picasso miał dostrzec młodszą od siebie o 26 lat Dorę
siedzącą przy sąsiednim stoliku. Znudzona podobno bawiła się
scyzorykiem, wbijając ostrze w blat pomiędzy swoimi palcami obleczonymi w
czarną haftowaną w róże rękawiczkę. Za którymś razem nie trafiła i
skaleczyła się w dłoń, a krew przesiąkła przez materiał. Picasso
zauważywszy to, podszedł i urzeczony tym swego rodzaju masochizmem
spytał, czy mógłby dostać ową rękawiczkę. Tak miał rozpocząć się ich
trwający 11 lat burzliwy, toksyczny i destrukcyjny związek. Dora
sfotografowała Picassa na około 1800 kliszach, on namalował ją na
kilkudziesięciu płótnach. Natomiast ona skończyła w nędzy, szaleństwie i
samotności. Długo zadowalała się pozycją jego głównej muzy. Twarz Dory
Maar możemy zobaczyć nawet w Guernice, gdzie została przedstawiona jako
kobieta trzymająca lampę. Artystka towarzyszyła Picassowi od początku
procesu tworzenia tego monumentalnego płótna, które skrupulatnie
utrwalała na fotografiach, tworząc niezwykle cenny dla historii sztuki
reportaż.
Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.
