Litografia barwna, technika karborundu, ręcznie wykończona, papier Rives , 42 x 53 cm w świetle passe – partout o wym.52 x 64 cm; sygn. ołówkiem przez autora p.d. oraz numerowany l.d. 1/150. Wydawca : La Diagonale del L’art., wykonane w warsztacie Pierr’a Chave’a z zastosowaniem kilkunastu osobnych matryc.
Ekspresjonistyczne z elementami surrealizmu i prymitywizmu, prace Tobiasa są jak utwory muzyczne, ze skomplikowanymi wielowarstwowymi kompozycjami i echem kolorystycznych fantazji, w których jego ulubionymi kolorami są pomarańczowy, czerwony, różowy i niebieski. W Paryżu Tobias był pod wielkim wpływem mistycyzmu i poezji prac swojego przyjaciela Marca Chagalla. Tobias utożsamiał osobiste historie i duchowe doświadczenia z biblijnymi i historycznymi wydarzeniami oraz żydowskim folklorem, a jego język artystyczny jest pełen metafor, aluzji i symboli: koła szumią wędrówką i wygnaniem, świece rozprzestrzeniają światło nadziei, latawce przynoszą szczęście, ptaki ćwierkają pokój, koty mruczą miłość, a starzy Żydzi modlą się w synagogach, studiują Torę i dmą w szofary.
Niektóre płótna i litografie artysty mają bardzo silne elementy przygody i erotyzmu: postacie pulchnych kobiet o dużych piersiach unoszą się na tle miasta, książęta i prorocy skaczą na koniach, baranach i kozach, akrobaci wykonują akrobacje w powietrzu, klauni płatają figle, a arlekiny recytują wzruszające wersety.
Teo (Eides) Tobias urodził się w litewskiej rodzinie w Jaffie. Wkrótce potem rodzina wróciła na Litwę, ale kilka lat później wszyscy przenieśli się do Paryża w poszukiwaniu lepszego życia. Tutaj Tobias ukończył Szkołę Sztuk Dekoracyjnych. Podczas II wojny światowej rodzina ukrywała się w Paryżu. Zmuszony do siedzenia cicho w swoim pokoju przez wiele dni, Tobias czytał, rysował i grał w szachy z ojcem. Po wojnie artysta zanurzył się w swojej twórczości. Od 1984 roku miał studio w Nowym Jorku, ale regularnie wracał do Francji i podróżował po świecie z wystawami.
Na podstawie: Litvak Art in Private Lithuanian Collections. Sud. Gradinskaitė, V. (2015).
Wilno: Fundacja Sztuki Lewben
