drzeworyt barwny, tusz, papier Washi, 28x42 cm (wymiar papieru), sygnatura artysty i pieczęć hanko
Rzadki drzeworyt autorstwa Kawasaki Kyosena pochodzący z albumu „Omocha Junishi” („Zabawki dwunastu zwierząt zodiaku”). Album wydany został w Osace przez wydawnictwo Darumaya w 1918 r. (Taisho 7). Analogiczny egzemplarz znajduje się departamencie Rare Books and Special Collections w bibliotece Uniwersytetu Princeton.
Drzeworyty z „Omocha Junishi” przedstawiają najważniejsze talizmany, lalki i zabawki przyporządkowane dla każdego zwierzęcia w kolejności 12-letniego cyklu zodiakalnego. Są to kolejno: Szczur, Wół, Tygrys, Królik, Smok, Wąż, Koń, Koza, Małpa, Kogut, Pies i Świnia. Każda grafika zawiera około 10-15 kolorowych, nakładających się na siebie zabawek, tak jakby były rozłożone na podłodze, gotowe do zabawy. Każda z nich ma mały, wydrukowany tekst z miastem, obszarem lub krajem pochodzenia (na przykład Nagoja, Osaka), okresem (jak Edo), materiałem (guma, drewno, papier) lub innymi szczegółami identyfikującymi.
W Japonii nadal używa się zodiaku chińskiego. Kogut to znak zodiaku osób urodzonych w latach: 2017, 2005, 1981, 1969, 1957, 1945...
Kawasaki Kyosen (1877-1942) był jednym z najważniejszych artystów oraz ekspertów w dziedzinie dziecięcych zabawek ludowych i lalek XX wieku. Urodził się jako Kawasaki Suekichi w mieście Sakai niedaleko Osaki. Od najmłodszych lat utożsamiany był z artyzmem i terminował u artysty ukiyo-e Nakai Yoshitakiego (1841-1899), najbardziej znanego z grafik przedstawiających teatr kabuki. Kyosen szybko rozpoczął samodzielną działalność jako projektant graficzny, a pod koniec życia zajmował się wyłącznie przedstawianiem efemerycznych ludowych zabawek i talizmanów znanych jako omocha. Na przełomie XX i XXI wieku zapanowała moda na kolekcjonowanie i klasyfikowanie omocha, a artyści zaczęli tworzyć barwne drzeworyty znane jako omocha-e, które obejmowały zarówno proste "obrazki-zabawki", jak i interaktywne papierowe lalki, gry planszowe i dioramy z ciętego papieru. Podejście Kyosena do omocha i omocha-e znacznie różniło się od modnego rynku kolekcjonerskiego. Postrzegał omocha jako żywą tradycję. Nauki pobierane w młodości u Yoshitakiego wywarły ogromny wpływ na twórczość Kyosena, bowiem w jego pracach dynamiczne układy kompozycyjne odzwierciedlają teatralną inscenizację.
Krążące zarówno wśród dorosłych, jak i dzieci, omocha były miniaturowymi przedmiotami o znaczeniu rytualnym, wykonanymi z lokalnych materiałów w celu oznaczenia ważnych wydarzeń czy świąt religijnych. Historycznie, każda wioska miała swoją własną tradycję omocha, dzięki czemu odzwierciedlała ona różnorodność kulturową Japonii. Wiele rodzajów omocha zostało wykonanych z lokalnie dostępnych materiałów i sprzedawanych tylko w wybrane ennichi (dni festiwalowe) w określonych świątyniach lub w ich pobliżu. Te omocha były integralną częścią japońskich praktyk obdarowywania, które obejmowały ludzi na wszystkich etapach życia pielgrzymujących do świątyń i wracających do domu z prezentami. Zazwyczaj przedmioty te były wyrzucane podczas corocznego oczyszczania, które miało miejsce w każdym gospodarstwie domowym pod koniec roku. Niektóre lalki były nawet rytualnie palone, a następnie kupowane na nowo w Nowy Rok.
Termin omocha w języku japońskim obejmuje szerokie spektrum praktycznych, dekoracyjnych, instruktażowych i rytualnych przedmiotów, z których tylko niewielka część dokładnie odpowiada słowu zabawka. Wiele omocha było równie ważnych dla świata dorosłych, jak i dzieci. Jak pisze Marguerite Hodge: Japonia posiada jedną z najbogatszych tradycji lalek na świecie. W przeciwieństwie do wielu społeczeństw, w których lalki znajdują się głównie w sferze dziecięcej, ogromna liczba i różnorodność lalek w Japonii krąży wśród dorosłych, często wręczanych jako prestiżowe prezenty podczas ważnych wydarzeń kulturalnych, takich jak śluby, promocje lub uroczystości państwowe.
