Stanisław Kamocki, PORTRET DAMY, ok. 1910-1915

92,9 x 60,8cm - olej, płótno Na odwrocie blejtramu nalepka domu aukcyjnego w Warszawie; ponadto na dolnej listwie ramy pieczęć zakładu oprawy obrazów.

 

Obraz pochodzi ze zbiorów rodziny Pochwalskich – spadkobierców artysty. Od 1912 Stanisław Kamocki był żonaty z Zofią z Zatheyów, której siostra – Jadwiga – była żoną malarza Władysława Jana Pochwalskiego i matką malarzy Kaspra i Stanisława Pochwalskich.

Portret damy jest na tle późniejszej twórczości Stanisława Kamockiego swego rodzaju ewenementem, jednym z bardzo nielicznych przykładów zainteresowania tego malarza-pejzażysty postacią ludzką.

 
Stanisław Kamocki (Warszawa 1875 – Zakopane 1944) był pejzażystą uważanym za jednego z najwybitniejszych malarzy ze „szkoły Stanisławskiego“. Syn architekta Kazimierza Kamockiego, rysunku uczył się od ojca. W latach 1891-1900 studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, m.in. pod kierunkiem Leona Wyczółkowskiego, Jacka Malczewskiego i Jana Stanisławskiego. W 1900 wyróżniono go srebrnym medalem za krajobrazy. Po studiach podróżował do Paryża (1901-1902) i do Włoch (1904-1905). W latach 1915-1919, podczas służby w I Brygadzie Legionów, rysował i malował portrety legionistów. Od 1920 był profesorem malarstwa krajobrazowego w macierzystej uczelni i wielokrotnie wyjeżdżał ze studentami na plenery. Był członkiem kilku stowarzyszeń twórczych, wśród nich Tow. Artystów Polskich „Sztuka“, Tow. Polska Sztuka Stosowana, Tow. Sztuka Podhalańska. Lata okupacji spędził w Zakopanem, nadal zajmując się nauczaniem. Malował przed wszystkim krajobrazy z okolic Krakowa i Podhala, ale także z wyjazdów na Podole i Wołyń oraz ze swoich podróży zagranicznych. Rzadziej malował martwe natury i wnętrza. Jego obrazy odznaczają się wybitnymi walorami dekoracyjnymi. Artysta zajmował się także grafiką, zwłaszcza litografią. Był autorem plakatów i programów krakowskiego kabaretu „Zielony Balonik“.